fbpx

Ambassadeur Robin van Galen zet zijn Olympische missie voort

Robin is een echte Rotterdammer. Echt, direct, lefgozer, eerlijk, en hardwerkend. Die eigenschappen maken hem een goede coach, verbinder en inspiratiebron. En maken hem tot de persoon die hij nu is. Robin is altijd op missie. Ook na het behalen van datgene waar hij als kind van droomde, Olympisch goud. Zijn nieuwe missie? OldStars waterpolo. Iets wat onwaarschijnlijk klinkt. Maar juist daar waar iets onmogelijk lijkt, zet Robin zijn tanden er in.

Robin van Galen (49) is ‘de’ Olympisch gouden waterpolocoach van het damesteam in 2008. De man die in het water werd gegooid. Die een nat pak haalde. Met dat natte pak kroonprins Willem Alexander in de armen vloog. Maar ook, de man die als waterpolospeler op weg was naar Olympisch goud, door een schouderblessure vervolgens die droom zag wegdrijven. Veel tegenslagen kende in zijn jeugd.

Een bijzonder verhaal over zijn passie voor waterpolo, zijn Olympische droom, tegenslagen, zijn transformatie van waterpolotalent tot coach, het succes en het relativeren van goud, het blijven ontwikkelen en zijn Olympische missie binnen OldStars.

Waterpolopassie
“Ik ben een waterpoloman in hart en nieren. Mijn vader was waterpolokeeper bij de Rotterdamse Watervrienden, van hem heb ik de sport meegekregen. Zelf ben ik als zesjarige in de waterpolowereld gesprongen. Het is een fantastische sport, waar veel mensen in Nederland in 2008 achter zijn gekomen. De vele doelpunten, het golvende spel, de spanning, kracht en emotie. Als het goed in beeld wordt gebracht is waterpolo ook een fantastische kijksport. Helemaal als je het afzet tegen een bloedeloze 0-0, met eindeloze tikkies breed, in een halfvol voetbalstadion.”

Groot talent
“Al snel werd me duidelijk dat ik een goede speler kon worden. Alles ging me gemakkelijk af. Ik woonde op vijf minuten loopafstand van het zwembad, was niet uit het water te slaan. Mijn mentaliteit was ook een wapen. Ik had werkelijk alles voor de sport over. Dat werd nog eens versterkt, toen ik als jong mannetje in 1984 de beelden van de Olympische Spelen in Los Angeles zag. Het leek me geweldig om bij de beste sporters van de wereld te horen. Mijn olympische missie begon daar.”

Tegenslagen
Waar op sportief en fysiek vlak voor waterpolotalent van Galen alles mee zat, kwam er op privégebied tegenslag. “Mijn ouders gingen scheiden, mijn moeder en ik werden in de auto vanuit stilstaande positie met 70km per uur van achter aangereden door een onoplettende automobilist, mijn grote voorbeeld, opa Van Galen, stierf en ik kreeg een zware schouderblessure. De dokter zei, je moet er niet vanuit gaan dat je nog op het allerhoogste niveau terugkeert. Je kan je wel voorstellen wat dat doet met iemand die al zijn hele jeugd bezig is met de weg naar de Olympische Spelen. Ik heb het nog wel geprobeerd, in de Eredivisie, maar ik merkte dat spelers om mij heen mij voorbij gestreefd waren. Dan denk je oke, die Olympische carrière die ik als speler wilde, is niet meer haalbaar, wat ga ik dan wel doen.”

Coach van Galen
Ik was tijdens mijn carrière als speler al bezig met wat coachen van kleine kinderen. Dat vond ik leuk, ook wel een soort van roeping. Om mensen te zien ontwikkelen. Ik ben van origine leraar economie geworden om mensen te helpen, dingen te leren begrijpen. Dat is ook bij waterpolo altijd de insteek geweest. Ik merkte dat ik talent had om mensen te coachen. Van het een komt het ander. Dan kom je in dat wereldje van topsport wat ik als speler wilde. Wat door die blessure niet lukte, maar als coach wel en daarmee ook veel voldoening gaf. Door mijn blessure ben ik vroeg begonnen met coachen en kon ik veel leren. Niet alleen technisch tactisch, maar vooral op mentale vlak, daar zit denk ik ook mijn kracht.”

Je kan meer dan je denkt
Robin inspireert mensen en sporters om het beste uit zichzelf te halen. In de Olympische wereld wordt dat omschreven als excelleren – het beste uit jezelf halen, zowel op het gebied van sport als in het leven. Het gaat erom dat je zelf participeert, doelen nastreeft, vooruitgang boekt en de beste versie van jezelf probeert te zijn. (NOC*NSF)

“Mensen kunnen meer dan ze denken. Het is de rol van de coach om sporters dat te doen beseffen.”

En excelleren, dat deden de waterpolodames in 2008. Niemand had het voor mogelijk gehouden, Olympisch Goud voor Nederland. Robin was in staat om de dames te raken op de momenten dat het nodig was. Maar bovenal, om te verbinden. Een gezamenlijk doel te creëren. Geloof te creëren. Geloof in elkaar, geloof in de coach. Geloof in resultaat.

Goud
“Olympisch goud, datgene waar ik al speler van droomde, behaalde ik als coach, behaalden we als team, als waterpolosport, als Nederland. Ik weet nog dat fysio Mark mij in het water trok en dat ik alles daarna heb beleefd in een roes. Met een kletsnatpak kroonprins Willem Alexander in de armen vliegen, een huilende Erica Terpstra knuffelen en niet meer loskomen, een telefoontje van Balkenende met felicitaties en met de mededeling dat ze hun ministerraad hadden uitgesteld om de finale te kunnen kijken, een telegrambericht van koningin Beatrix, gehuldigd worden in het Olympisch stadion, op bezoek bij de koningin, samen met haar praten over de gedeelde liefde voor waterpolo. Ongekend. Daarna zijn door die gouden medaille heel veel deuren opengegaan die anders dicht waren gebleven.”

Zingeving
“Die gouden plak heeft me veel gebracht. Maar het is niet alleen maar succes wat de klok slaat. Het is meer als je een bepaalde ontwikkeling in een proces ziet. Of dat nou wel of niet een medaille oplevert, dan schept dat voldoening.” Die voldoening van een stukje ontwikkeling is belangrijk voor Robin. Belangrijk als coach, als economiedocent en nu als ambassadeur van OldStars waterpolo. “Dat is ook een stukje zingeving, wat ik ook sterker voel naarmate ik ouder word. Wat belangrijker is dan geld, bekers, gouden medailles.”

Ouderen laten excelleren
“Waterpolo heeft mij veel gebracht, ik vind het leuk om wat terug te doen. Voor de zwembond wat terug te doen, voor de oudere mensen wat te doen. Ook ouderen kunnen meer dan ze denken, maar je moet iets wel proberen, iets durven. Je lichaam is zowel fysiek als mentaal tot meer in staat dan je in eerste instantie denkt. Alleen je hebt in de tussentijd wel goede resultaten nodig om dat vertrouwen te krijgen.

En dat is niet altijd even makkelijk. Ik zie het aan mijn eigen moeder, die is 75, dan gaat het lopen wat minder makkelijk. Ze heeft niet zoveel vriendinnen meer. Dan is het soms best lastig om daar je weg in te vinden. Om nieuwe relaties aan te gaan. Of nieuwe dingen te gaan doen die georganiseerd worden. Met OldStars waterpolo nodigen we iedereen uit om nieuwe doelen te stellen. Om de kracht van samen dingen bereiken te ervaren. Samen kleine succesjes te vieren, van het lichaam, van het samenspel, dat heeft ieder mens nodig.”

Nieuwe missie
“Al kan ik maar een klein steentje bijdragen, om dat geloof in eigen kunnen aan te wakkeren, om oudere mensen weer doelen te laten stellen, en met elkaar in contact te laten komen, dan ben ik een gelukkig mens. Ouderen komen al graag naar het zwembad. Met OldStars waterpolo maken we daarvan gebruik en dagen we ze uit om meer uit hun eigen lichaam te halen. Ook degenen die anders niet snel naar het zwembad zouden komen. We nodigen de mensen uit om te excelleren. Boven zichzelf uit te stijgen. En vooral, om plezier te hebben, andere mensen te ontmoeten. Dat is mijn nieuwe missie, samen met het Nationaal Ouderenfonds en de KNZB.

 

Terug naar nieuws