fbpx

De Derde Helft brengt drie generaties bij elkaar

De sportvereniging. Het is een speciale plek. Mensen beoefenen hun passie. Komen samen. Verenigen. Jong en oud. Blank en bruin. Rijk en arm. Samen plezier hebben. Samen uitgedaagd worden. Samen grenzen verleggen. Het project De Derde Helft van het Nationaal Ouderenfonds maakt gebruik van de kracht van de vereniging. De sportkantine fungeert in dit project als ontmoetingsplaats voor ouderen. Ouderen die op hun beurt weer hun plek in de vereniging (terug-)vinden. Weer vrijwilliger worden. Van waarde zijn. Maar vooral, weer ontmoeten. Zo kan het zomaar ineens zijn dat drie verschillende generaties weer met een eigen doel naar de vereniging gaan. De jongste om te voetballen, de middelste om een presentatie te geven en achter de bar te staan, en de oudste om te ‘bridgen’ en deel te nemen aan andere De Derde Helft activiteiten. Lees hier het verhaal van Isabella (86) , hoogleraar Leon Kenemans en Wouter (21).

Het brengt iets extra’s
Mevrouw Boselie (86) begint te vertellen. “Eigenlijk hield ik vroeger helemaal niet van voetbal. Ik had er helemaal niks mee. Mijn man was er gek van, een echte fanaat. Misschien dat ik er daarom wel een hekel aan had. Dat veranderde allemaal toen mijn kleinzoon op voetbal ging. Toen ben ik vervolgens bij alle wedstrijden gaan kijken. Waar hij ook speelde. Heel leuk is het dat ik nu een andere reden heb om naar de vereniging te gaan.

Het project De Derde Helft brengt mij in beweging. Het brengt mij bij de vereniging. En het brengt mij iets extra’s. Lezingen bijwonen en bridgen doe ik namelijk heel graag. Ook al zit ik zelf in de vierde helft van mijn leven, ik vind De Derde Helft een heel mooi initiatief. Het is natuurlijk wel bijzonder als je in de kantine met leeftijdsgenoten naar een lezing van je eigen zoon luistert.”

Speciale lezing
En die lezing, was niet zomaar een lezing over koetjes en kalfjes. De lezing ging over de effecten van drugs op het menselijk lichaam. Met de zoon van mevrouw Boselie, Leon Kenemans, als spreker. Leon is hoogleraar psychofarmacologie in Utrecht en al lang verbonden aan USV Hercules. Hij spreekt voor volle zalen, op conferenties, in collegezalen, maar dus ook in de sportkantine. ‘De scheids was weer waardeloos’, ‘ik ben kapot’, ‘die bal was nooit in’, en dan, “laten we het vandaag hebben over psychofarmacologie”. Het is een onderwerp wat niet elke dag in de sportkantine wordt behandeld. De ouderen luisteren geboeid. Het brengt hun iets extra’s. Je bent nooit te oud om te leren, cliché, maar oh zo waar.

Allemaal met een kopje koffie in de hand, aandachtig luisterend. En wie schonk dat kopje koffie in..? Juist, de jongste generatie van de drie. Wouter Kenemans, spelend in het eerste van USV Hercules, en daarnaast barmedewerker bij de club. Zo kwamen drie generaties bij elkaar. Op één ontmoetingsplek. Een ontmoetingsplek voor ouderen die ‘iets extra’s’ komen halen bij de vereniging. Elkaar ontmoeten en op gaan in alle mooie aspecten van de vereniging. In verbondenheid met elkaar, en in verbondenheid met andere generaties.

Je zou zeggen dat iemand die in het eerste voetbalt, iemand die een presentatie over drugs geeft, en iemand die deelneemt aan bridge niet naar dezelfde plek gaan. Toch is het zo. Door project De Derde Helft komen generaties samen bij de vereniging. Samen, met allemaal een eigen doel. Samen, met tegelijkertijd een gemeenschappelijk doen. Samen, om te delen en te ontmoeten. Samen, met elkaar en door elkaar.

Terug naar nieuws