fbpx

Met het stilvallen van de sportcompetities valt ook dat ene uitje tegen de eenzaamheid weg

Bron: ( Bron: Dagblad Trouw )/ Esther Scholten 26 oktober 2020.

Door corona zijn veel sportcompetities stilgevallen. In deze serie vertellen meer of minder bekende Nederlanders wat dat voor hen betekent. Vandaag Gerard van Vliet, vrijwilliger bij voetbalclub s.v. Geinoord in Nieuwegein.

Hij is een echte clubman. In 1978 begon Gerard van Vliet als speler bij Geinoord, een club die ooit in de hoogste competitie van het amateurvoetbal meedraaide, maar tegenwoordig een middenmoter in de provincie is. In de vele jaren daarna trainde hij elftallen en zat hij in het bestuur. Dus ja, hij kan met recht zeggen dat hij begaan is met het lot van zijn cluppie – maar daar liggen nu niet zijn grootste zorgen. Natuurlijk haalt corona een pijnlijke streep door de ambities van het eerste elftal, dat zich uit de tweede klasse had willen knokken. En aan het kasboek van de club durft hij niet eens te denken, nu de kantine alweer weken dicht is, maar zijn gedachten zijn vooral bij ‘de mensen van de dinsdagochtend’, de 75-plussers die samenkomen in het clubhuis van Geinoord om een kaartje te leggen en een praatje te maken. “Voor velen van hen is dat het enige uitje in de week en dat valt nu weg.”

Zelf is Gerard met zijn 72 jaar nog mobiel en vitaal, maar hoe zien de dagen van een hoogbejaarde weduwe eruit, van wie de kinderen ver weg wonen? Of van een oud echtpaar dat geen auto meer heeft? Samen met clubgenoot Rien Nijsse bedacht hij ‘Geinoord Met En Voor Elkaar’, een project tegen eenzaamheid. “Daarin helpen de actieve ouderen van Nieuwegein de minder actieve.”

Wandelvoetbal is aan een opmars bezig onder senioren

Totdat corona de wereld veranderde, hield dat in dat de eerste groep de tweede groep een lift gaf naar het clubhuis. Wekelijks kwamen er tussen de veertig en vijftig mensen. Dan stond er sjoelen op het programma, net als jeu de boules en darten. En voor de actieveren Walking Football, het wandelvoetbal dat aan een opmars bezig is onder Nederlandse senioren. “Die mensen zien elkaar nu niet meer, spreken elkaar niet meer. Dat is een groot gemis, weet ik. Tijdens die ochtenden heb ik als we aan de soep zaten vaak genoeg de verzuchting gehoord: ‘Hoef ik eindelijk een keer niet alleen te eten’.” Los van de gezelligheid diende het samenzijn ook een fysiek gezondheidsdoel. “Ik probeer zoveel mogelijk mensen in beweging te houden”, zegt van Vliet. “Als je stilvalt, dan is dat zeker als je ouder bent niet het allerbeste traject.” Daarom was er ook altijd een gymnastiekactiviteit, gegeven door twee mbo-scholieren die er studiepunten voor kregen. “Dat bewegen, dat gaf de mensen ook weer energie.”

Dat merkt hij zelf ook. Met weemoed denkt hij aan het OldStars walking football. “Elke dinsdag was het de uitdaging om het beste uit jezelf te halen. Dat mis ik enorm. We zijn allemaal op een leeftijd waarop we iets mankeren. Kunstheupen, nieuwe knieën, allerlei ziektebeelden. Iedereen is kwetsbaar, maar op dat moment maak je je hoofd leeg. Dan draait het er alleen maar om of je die bal kunt raken of niet.”

‘Ik mag ze eigenlijk geen aai over hun bol geven’

Op zaterdagmorgen traint Gerard nog wel de jongste clubleden van vijf en zes. Dat doet hij al jaren. “Die kinderen zijn zo spontaan en leergierig. Dat is een feestje.” Hij is daarom blij dat in ieder geval die Geinoord-activiteit nog mag doorgaan, al is ook die ochtend door corona niet meer wat het geweest is. “Als er twee jochies botsen, dan mag ik ze eigenlijk niet eens meer een aai over hun bol geven. Het leuke was ook altijd dat er ouders langs het veld stonden, die vroeger nog bij mij in een team hadden gespeeld. Dat is het echte clubgevoel.”

En dat terwijl hij juist heeft geprobeerd de voetbalclub een bredere functie te geven, die van het vroegere buurthuis, waar iedereen welkom is voor een praatje. Daarom doet het hem verdriet als hij naar de gesloten kantine kijkt, waar alle gezelligheid uit verdwenen lijkt. “Het wordt door corona heel steriel allemaal.”

 

Terug naar nieuws